Homilia wygłoszona podczas spotkania formacyjno - modlitewnego dla osób wyjeżdżających na Wschód Centrum Formacji Misyjnej, Warszawa, 29.07.09 Drukuj

Bp  Tadeusz Bronakowski, Przewodniczący Zespołu KEP ds. Apostolstwa Trzeźwości

Homilia wygłoszona podczas spotkania formacyjno - modlitewnego

dla osób wyjeżdżających na Wschód

Centrum Formacji Misyjnej, Warszawa, 29.07.09

Drodzy Bracia Kapłani! Czcigodne Siostry i Czcigodni Bracia!

Umiłowani w Chrystusie Panu!

Liturgiczne wspomnienie św. Marty, które dzisiaj przeżywamy, prowadzi nas do szczególnego domu położonego na wschodnim zboczu Góry Oliwnej. W tym wyjątkowym miejscu mieszkali przyjaciele Chrystusa, o których wielokrotnie wspominali ewangeliści. Dzisiejsza ewangelia ukazuje jeden z decydujących momentów niezwykłej przyjaźni między Synem Bożym a prostymi ludźmi. Chrystus przybywa do Marty i Marii, które zgodnie z pradawną hebrajską tradycją przyjmują wyrazy serdecznego wsparcia po śmierci ukochanego brata - Łazarza.

Niezwykła scena spotkania Chrystusa i Marty jest dla nas źródłem ważnych refleksji. Przede wszystkim obserwujemy Syna Bożego, którego serce poruszone jest aż do bólu przez cierpienie Jego ziemskich przyjaciół. W postawie Chrystusa przychodzącego do sióstr pogrążonych w żałobie, wyjątkowo dobrze ukazana zostaje Dobra Nowina. Bóg darzy nas wielką miłością. Troszczy się o nas, raduje się naszymi radościami, smuci naszym cierpieniem. Bóg ofiaruje nam także niezawodną nadzieję, zawartą w słowach: „Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem. Kto we Mnie wierzy, choćby i umarł, żyć będzie. Każdy, kto żyje i wierzy we Mnie, nie umrze na wieki."

W tym pięknym ewangelicznym obrazie dostrzegamy również pełnię i dojrzałość wiary św. Marty, patronki dzisiejszego dnia. Chociaż jej serce rozrywa ból po stracie Łazarza, to nie czyni gorzkich wyrzutów, ani nie ukazuje swojej rozpaczy. Zamiast tego daje niezwykłe świadectwo wiary w Syna Bożego. Jakże przejmująco brzmi jej gorliwe wyznanie: „Panie, gdybyś tu był, mój brat by nie umarł. Lecz i teraz wiem, że Bóg da Ci wszystko, o cokolwiek byś prosił Boga." Ileż żarliwej wiary kryje się również w następnym zdaniu: „Tak, Panie! Ja wciąż wierzę, żeś Ty jest Mesjasz, Syn Boży, który miał przyjść na świat." Słowa św. Marty dowodzą wspaniałej duchowej drogi, którą przeszła ta niewiasta. Znamy przecież inny ewangeliczny fragment, w którym Chrystus mówi: „Marto, Marto, troszczysz się i niepokoisz o wiele, a potrzeba mało albo tylko jednego." Dzisiejsza liturgia dowodzi, iż św. Marta potrafiła wyciągnąć dobre wnioski z nauki Mistrza z Nazaretu.

Obyśmy i my umieli kształtować naszą wiarę na wzór tej ewangelicznej niewiasty z Betanii. W modlitwach prośmy Ducha Świętego, aby obdarzał nas mocą, która sprawi, że trudy życia i dramatyczne chwile nie przyczynią się do naszego zniechęcenia, zwątpienia lub zagubienia. Niech zaś będą mobilizacją do klękania przed Chrystusowym ołtarzem i powtarzania z silnym przekonaniem: „Tak, Panie! Ja wciąż wierzę, żeś Ty jest Mesjasz, Syn Boży!"

 

Umiłowani!

„Panie, gdybyś tu był, mój brat by nie umarł." - te słowa wypowiedziane przez Martę, zawierają uniwersalne przesłanie, które możemy odnieść także do współczesnego świata. Często boleśnie doświadczamy tego, że nieobecność Boga w naszej rzeczywistości przynosi tak wiele dramatycznych sytuacji. Niemal każdego dnia moglibyśmy w pokornej modlitwie wołać: Panie, gdybyś był obecny w sercach ludzi, byłoby mniej przestępstw, mniej zdrad i rozbitych rodzin, mniej wrogości i nienawiści. Gdybyś był stale obecny w społeczeństwach współczesnego świata, mniej byłoby wojen i ludzkiego cierpienia. Słowa św. Marty są zatem wymownym przypomnieniem o tym, że tylko życie z Bogiem umożliwia budowanie trwałego domu na skale, który opiera się licznym przeciwnościom.

Świadomość tego, że obecność Boga i Jego praw jest niezbędnym warunkiem do budowania lepszego, bardziej godnego i szczęśliwego świata, jest jednym z podstawowych elementów powołania tych, którzy pragną swoją duszpasterską troskę zanieść tam, gdzie w sposób szczególny potrzeba świadków Zbawiciela. To wielkie i odpowiedzialne zadanie Chrystus powierza swoim siostrom i braciom, którzy w Centrum Formacji Misyjnej podejmują trud przygotowań do podjęcia pracy duszpasterskiej poza Polską. Naszymi refleksjami obejmijmy zatem i ten temat.

 

Umiłowani w Panu!

Przygotowując się do wyjazdu na Wschód, rozważacie różnorodne wyzwania, które Boża Opatrzność może postawić na waszej duszpasterskiej drodze. Wśród nich ważne miejsce zajmują problemy społeczno - kulturowe.  One bowiem znacząco wpływają na życie ludzi, do których posyła Was Chrystus. Dlatego też wymagają nie tylko apostolskiej gorliwości i duszpasterskiej wrażliwości, ale również wiedzy i kompetencji. Wymagają połączenia prawdy i miłości, co tak trafnie ocenił Ojciec Święty Benedykt XVI w ostatniej encyklice Caritas in veritate. W jednym z jej rozdziałów Papież napisał: „Biorąc pod uwagę złożony charakter problemów jest rzeczą oczywistą, że różne dyscypliny powinny współpracować przez uporządkowaną interdyscyplinarność. Miłość nie wyklucza wiedzy, co więcej, domaga się jej, krzewi ją i ożywia od wewnątrz. (...) Działanie bez wiedzy jest ślepe, a wiedza bez miłości jałowa. Istotnie, «Ten bowiem, kto kieruje się prawdziwą miłością, usilnie wytęża swój umysł, by odkryć przyczyny nędzy i znaleźć sposoby jej zwalczania i zdecydowanego przezwyciężenia»."

Rozważając dzisiaj ten wymowny fragment papieskiej encykliki, lepiej rozumiemy, jak ważne jest integralne przygotowanie do duszpasterstwa poza granicami własnego kraju. Powinno ono być dostosowane do konkretnych wymogów czasu i miejsca posługi. Tylko wówczas pozwoli prowadzić skuteczną „in-kulturację" Ewangelii w różnych środowiskach, o co tak często apelował Sługa Boży Jan Paweł II.

Dlatego też w naszych dzisiejszych rozważaniach pragnę zwrócić Waszą uwagę na niezwykle ważny problem, z którym niewątpliwie spotkacie się na Wschodzie. Pragnę podjąć zagadnienia związane z apostolstwem trzeźwości i duszpasterską troską o ludzi borykających się z problemami alkoholowymi. Jak pokazują obserwacje i badania wciąż są to problemy niezwykle częste, bardzo głębokie i dojmujące. To sprawia, iż trzeba poświęcić im szczególną uwagę.

 

Siostry i Bracia w Chrystusie!

Warto tego dokonać w czasie, w którym przywołujemy 50. rocznicę ukazania się „Wytycznych Episkopatu Polski dla kościelnej działalności trzeźwościowej." Dokument ogłoszony 17 czerwca 1959 roku do dzisiaj stanowi fundament posługi trzeźwościowej w Polsce. Zawiera główną zasadę duszpasterstwa trzeźwości: „Przez dobrowolną, całkowitą abstynencję wielu do trzeźwości stanowej i zawodowej wszystkich."

Ta zasada, chociaż powstała w oparciu o polskie doświadczenia, ma wyraźne znamiona uniwersalizmu. Dlatego też może i powinna być stosowana w każdych warunkach społecznych. Może być doskonałą drogą walki z problemami alkoholowymi także na tych terenach, do których udacie się po zakończeniu tych kurso - rekolekcji.

Jej wartość objawia nam się w pełnej okazałości, jeśli zrozumiemy, jak wielką rolę odgrywa trzeźwość w życiu człowieka, rodziny i całego społeczeństwa. Nie chodzi bowiem jedynie o cnotę, lub duchową wartość wyalienowaną od realnych problemów. W rzeczywistości pochylamy się nad ludzkim cierpieniem i upokorzeniem, nad utraconym zdrowiem i życiem, nad zranionymi rodzinami, przegranymi marzeniami oraz zawiedzionymi nadziejami tak wielu ludzi. Dlatego w bieżącym roku duszpasterskim w naszej ojczyźnie hasło duszpasterstwa trzeźwości brzmi: „Troska o trzeźwość jest troską o życie."

Dzisiaj najserdeczniej proszę, by to hasło towarzyszyło również Wam podczas posługi poza granicami Polski. Proszę, byście z odwagą i ufnością podejmowali działania, które mogą uchronić wielu ludzi przed uzależnieniem lub pomóc już uzależnionym w drodze ku odzyskaniu trzeźwości. To wielkie zadanie, bowiem bez trzeźwości niemożliwa staje się praca duszpasterska i formacyjna. Trzeźwość jest przecież niezbywalnym warunkiem rozwoju życia duchowego i umacniania wiary.

Dlatego jeszcze raz najgoręcej zachęcam do podejmowania tych inicjatyw, które od wielu lat przynoszą efekty w naszej ojczyźnie. W sposób szczególny proszę o podejmowanie troski o ludzi młodych. Niech w procesie formacji prowadzącym ku I komunii świętej i bierzmowaniu nie zabraknie miejsca na przyrzeczenia abstynenckie. Niech wychowanie do trzeźwości będzie obecne podczas rekolekcji dla młodych, którzy powinni otrzymywać prawidłowe wzorce zabawy i spędzania wolnego czasu. Proszę o wytrwałą pracę wśród rodzin. Wiemy, jak trwała i silna jest moc obyczajów i lokalnych tradycji, nawet tych szkodliwych. Nie zrażajmy się jednak przeciwnościami i starajmy się zachęcać rodziny do takiego organizowania najważniejszych świąt i spotkań rodzinnych, aby odbywały się one bez alkoholu. Starajmy się docierać do szkół i lokalnych elit. Twórzmy i animujmy grupy abstynenckie, które będą jaśniejącymi znakami sprzeciwu wobec powszechnej opinii, że życie bez alkoholu jest gorsze. Nie zapominajmy również o naszym osobistym świadectwie. Umiejmy podejmować przyrzeczenia abstynenckie postrzegane jako dar złożony na drodze uświęcenia tych, których Bóg powierza naszej opiece.

 

Siostry i Bracia w Chrystusie Panu!

Na drogę Waszej duszpasterskiej posługi ofiaruję Wam słowa najserdeczniejszych życzeń i zapewnienie o modlitewnej pamięci. Niech Duch Święty prowadzi Was i nieustannie obdarza łaskami niezbędnymi do godnego wypełniania Chrystusowego powołania. Niech we wszystkich sytuacjach, nawet tych najtrudniejszych, lub po ludzku beznadziejnych, w naszych sercach rozbrzmiewają słowa obietnicy z dzisiejszej Ewangelii: „Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem. Kto we Mnie wierzy, choćby i umarł, żyć będzie."

Amen.

 

Sympozjum w Toruniu

Sympozjum: „Ku trzeźwości Narodu! - Narodowy Kongres Trzeźwości”

odbędzie się w dniu 8 marca 2017 r. w Wyższej Szkole Kultury Społecznej i Medialnej w Toruniu przy ul. Starotoruńskiej 3 (Hotel Akademicki)

 

9.00 – Msza św. w w Świątyni pw. Maryi Gwiazdy Nowej Ewangelizacji i św. Jana Pawła II. Modlitwa o dobre owoce Kongresu. 

10.00 –  Powitanie

10.10 – Słowo wprowadzające – Bp Tadeusz Bronakowski

10.20 -10.45 – Narodowy Program Trzeźwości –  p. prof. dr Krzysztof Wojcieszek

10.45– 11.10 – Ku trzeźwości Narodu. Odpowiedzialność rodziny, Kościoła. - ks.dr Marek Dziewiecki

11.10 – 1130 – Ku trzeźwości Narodu.  Odpowiedzialność  państwa i samorządu. – Z–ca Dyrektora Państwowej Agencji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych, Katarzyna Łukowska

Czytaj więcej...

Kongres

Logotyp_OK

Cel Kongresu

Ograniczenie spożycia alkoholu – promocja trzeźwości i abstynencji.

Dlaczego Kongres jest potrzebny?

Ponad trzy miliony Polaków pije alkohol ryzykownie i szkodliwie. Jako społeczeństwo spożywamy go coraz więcej, co stanowi zagrożenie dla bytu narodowego.

Troska o trzeźwość własną, a także o trzeźwość swoich bliskich i wszystkich rodaków, to podstawowy przejaw miłości bliźniego. Jest to także potwierdzenie poważnego traktowania wyznawanej przez siebie wiary w Boga, który nas kocha i pragnie, byśmy żyli w wolności dzieci Bożych. Oznacza ona wolność od grzechów i uzależnień, które w radykalny sposób niszczą zdolność do czynienia dobra. Trzeźwość jest nieodzownym warunkiem stawania się dojrzałym chrześcijaninem, który żyje w prawdzie i miłości.

Polska pilnie potrzebuje odnowy moralnej, mobilizacji do autentycznej troski o trzeźwość wszystkich rodaków. Konieczna jest więc gorliwa modlitwa całego Narodu w intencji otrzeźwienia, a także przemiana świadomości społecznej, zmiana postaw rządzących i samorządowców. Potrzebne są zmiany w prawie dotyczące ograniczenia liczby punktów sprzedaży alkoholu, całkowitego zakazu jego promocji i reklamy, ograniczenia ekonomicznej dostępności. Kongres ma stać się impulsem do tych koniecznych dla rozwoju Narodu działań.

Czytaj więcej...

 

oklad_Vademecum2017_small

Vademecum Apostoła Trzeźwości

Ze wstępu:

Przekazując w ręce Czytelników kolejną edycję Vademecum, uprzejmie proszę i zachęcam do włączenia się w tę inicjatywę oraz życzliwe wsparcie działań kongresowych. Niech nas mobilizują słowa papieża Franciszka: „...nie przyszliśmy na świat, aby „wegetować", aby wygodnie spędzić życie, żeby uczynić z życia kanapę, która nas uśpi; przeciwnie, przyszliśmy z innego powodu, aby zostawić ślad".

Proszę wszystkich, aby w tym dziele pozostawiania po sobie wartościowego śladu życia, było także miejsce na troskę o trzeźwość naszych sióstr i braci, trzeźwość całej naszej Ojczyzny.