Homilia wygłoszona w uroczystość Nawrócenia św. Pawła podczas III Regionalnego Mitingu AA woj. mazowieckiego, 25.01.09 Drukuj

Homilia wygłoszona w uroczystość Nawrócenia św. Pawła

podczas III Regionalnego  Mitingu  AA woj. mazowieckiego, 25.01.09

Umiłowani w Chrystusie Panu!

Siostry i Bracia!

Trwa w Kościele uroczysty i radosny Rok Świętego Pawła. Wierni z całego świata wpatrują się w Apostoła Narodów, aby dokładniej poznać wspaniałego głosiciela prawdy o Chrystusie. Przez refleksję i zachwyt nad tą niezwykłą postacią, pragniemy pobudzać również nasze serca do apostolskiej gorliwości we współczesnym świecie. To zadanie jest tym donioślejsze, że w Diecezji Łomżyńskiej, Rok Świętego Pawła splata się z Jubileuszem tysiąclecia męczeńskiej śmierci św. Brunona z Kwerfurtu, który przyniósł na nasze Ziemie ziarna wiary w Chrystusa.

Dzisiejsza liturgia kieruje naszą uwagę ku jednemu z decydujących wydarzeń w życiu św. Pawła. Rozważamy bowiem jego nawrócenie i rozpoczęcie wielkiej misji ewangelizacyjnej pośród tak licznych ludów. Zanim to nastąpiło, Szaweł był gorliwym wyznawcą Starego Przymierza i obrońcą swojej wiary. Dlatego z zaciekłością zwalczał wszystkich, którzy byli uczniami i wyznawcami Chrystusa. Podczas jednej ze swoich podróży, której celem były również prześladowania chrześcijan, Szaweł spotkał Zbawiciela. Ten przemówił do niego słowami: „Ja jestem Jezus, którego ty prześladujesz."

Szaweł przeszedł głęboką wewnętrzną przemianę. Obdarzony łaską nawrócenia, porzucił swoje dotychczasowe życie prześladowcy chrześcijan i został gorliwym głosicielem Ewangelii i krzyża Chrystusowego. Możemy powiedzieć, że na drodze do Damaszku Mistrz z Nazaretu powołał św. Pawła tak samo, jak wcześniej w okolicach  Jeziora Galilejskiego powołał Szymona i Andrzeja, o czym mówi dzisiejsza Ewangelia. „Pójdźcie za Mną, a sprawię, że się staniecie rybakami ludzi" - to symboliczne i uniwersalne wezwanie Chrystusa rozległo się również w sercu św. Pawła.  Dlatego z nadzieją i odwagą przemierzał kolejne ziemie, docierał do pierwszych gmin chrześcijańskich, aby jak najwięcej dusz złowić w sieci dla Chrystusa.

Głoszenie Dobrej Nowiny stało się najważniejszym powołaniem św. Pawła, stało się treścią i sensem jego życia. Do Koryntian pisał: „Biada mi, gdybym nie głosił Ewangelii". Był nauczycielem pełnym oddania i miłości, ale nie unikał stanowczości. Zdecydowanie wskazywał swoim współbraciom błędy i grzechy oraz wzywał ich do nawrócenia. Przypominał, że przez chrzest wszyscy zanurzeni w Chrystusa zostają powołani do nowego życia. Zostają powołani do zerwania z grzechem i do podjęcia wielkiej osobistej drogi ku dobru. Wielokrotnie podkreślał również, jak wielkie znaczenie w życiu duchowym i wzrastaniu w wierze ma uważna lektura Pisma Świętego.

 

Umiłowani!

Na dzisiejsze święto Nawrócenia św. Pawła biskupi polscy kierują do wszystkich wiernych list. Możemy w nim przeczytać: „Święci nie przemijają, święci pragną naszej świętości. Paweł wyraził to pragnienie w słowach: „Bądźcie naśladowcami moimi, tak jak ja jestem naśladowcą Chrystusa" (1 Kor 11,1) oraz „Czyńcie to, czego się nauczyliście, co przejęliście, co usłyszeliście i co zobaczyliście u mnie, a Bóg pokoju będzie z wami".

Rzeczywiście rozważanie szlachetnego wzoru życia św. Pawła mobilizuje nas do podjęcia trudu naśladowania go. Przede wszystkim możemy to wypełniać stając się współczesnymi świadkami i apostołami Chrystusa. Szukajmy sposobów, by dla naszych najbliższych, naszych sąsiadów, przyjaciół i współpracowników być świadkami Chrystusa. Nie musimy do tego zadania posiadać wielkich talentów, ani piastować szczególnie istotnych funkcji. W pierwszym Liście do Koryntian św. Paweł pisał: „Różne są dary łaski, lecz ten sam Duch; różne też są rodzaje posługiwania, ale jeden Pan; różne są wreszcie działania, lecz ten sam Bóg, sprawca wszystkiego we wszystkich."

Rozumiemy zatem, że Chrystus wymaga od nas dawania świadectwa w tej konkretnej rzeczywistości, w której żyjemy, pracujemy, uczymy się. Syn Boży nie oczekuje, byśmy czynili rzeczy nadzwyczajne, aby o Nim świadczyć przed wszystkimi ludźmi. Chrystus potrzebuje świadków pośród zwykłych ludzi. Potrzebuje współczesnych apostołów, którzy nie będą się lękali mówić o Chrystusie i Jego nauce. Potrzebuje również takich świadków, którzy w codziennych, najprostszych wyborach będą pamiętali o przykazaniach Bożych. Potrzebuje świadków, którzy w swoich rodzinach czytać będą z uwagą Pismo Święte i na nim budować fundament swojego życia. Potrzebuje świadków, którzy dzieląc się dobrocią, będą świadczyć o prawdziwej sile chrześcijańskiej wspólnoty miłości. Potrzebuje świadków, którzy w swoim szacunku i przywiązaniu do niedzielnej Mszy św. i sakramentów będą wymownym przykładem dla swoich sąsiadów i wzorem dla przyjaciół.

Do takiego świadectwa powołuje nas Chrystus. Dlatego warto, byśmy dzisiaj zapytali samych siebie: Czy staramy się codziennie stawać lepszymi ludźmi, tak by i innych zachęcić do nawrócenia? Czy ofiarujemy innym tak wiele miłości, żeby oni zrozumieli, że Chrystus powołuje nas do życia w miłości? Czy próbujemy być podobni do świętych, którzy całe swoje życie oparli na ufności w Chrystusa.

 

Siostry i Bracia w Chrystusie!

Dzisiejsza Eucharystia gromadzi organizatorów i uczestników Trzeciego Regionalnego Mitingu Grup AA z Województwa Mazowieckiego. Liturgia i obchodzone dzisiaj święto przynoszą nam ważne refleksje dotyczące misji, która spełniana jest w tych grupach. Ukazują nam bowiem, że w życiu ludzkim zawsze jest szansa na nawrócenie, na całkowitą, fundamentalną wręcz przemianę. Św. Paweł z prześladowcy chrześcijan stał się najbardziej gorliwym apostołem chrześcijaństwa, dzięki któremu prawda o życiu i misji Chrystusa rozniosła się na krańce ziemi. Podobną szansę odwrócenia się od słabości i zmierzania ku dobru Bóg daje każdemu z nas.

Tę nieustanną możliwość odmiany życia zawdzięczamy nieskończonemu Miłosierdziu Bożemu. Chrystus narodził się w sposób szczególnych dla tych, którzy „potrzebują lekarza" , a zatem również życie naznaczone dramatem nałogu jest bezcennym darem strzeżonym w rękach Miłosiernego Ojca.

Podążanie ku lepszemu życiu wymaga wielkiej determinacji i podjęcia osobistego trudu. W tej szlachetnej walce o przywrócenie godności życia nikt nie może być osamotniony i pozostawiony bez opieki. Każdy z nas, chrześcijan, wezwany jest mocą przykazania miłości do autentycznej troski o życie bliźniego. Ojciec Święty Jan Paweł II pisał w encyklice Evangelium Vitae: „Bóg Przymierza powierzył życie każdego człowieka drugiemu człowiekowi - jego bratu, zgodnie z prawem wzajemności dawania i otrzymywania, składania siebie w darze i przyjmowania daru bliźniego." Przełamujmy zatem bariery egocentryzmu wychodząc do bliźnich z darem naszej miłości, której wzór Chrystus ukazał nam w postaci miłosiernego Samarytanina.

 

Umiłowani!

Najserdeczniej dziękuję wszystkim za wspólną Eucharystię i modlitwę. Doceniając wagę tego wyjątkowego spotkania, pragnę najserdeczniej podziękować wszystkim, którzy włączają się w organizację Regionalnego Mitingu grup AA z województwa Mazowieckiego. Dziękuję również wszystkim podejmującym na co dzień szlachetną, choć tak bardzo trudną walkę z problemem alkoholowym. Trudno jest wyrazić słowami ogrom dobra, które dzieje się dzięki regularnej pracy dokonywanej w Państwa grupach.

W trwającym właśnie roku liturgicznym i duszpasterskim realizujemy w Polsce hasło: „Otoczmy troską życie!" Na tym fundamencie Apostolstwo Trzeźwości buduje swój szczegółowy program, którego wezwanie brzmi „Troska o trzeźwość troską o życie!" Dzisiaj najserdeczniej proszę, byście w nadchodzących miesiącach pracy w swoich grupach podjęli rozważania i działania skupione wobec tych haseł.

W modlitwach proszę Wszechmogącego Boga, by wspierał wszystkie Wasze inicjatywy swoimi łaskami, aby zapalał w sercach ludzi pragnienie walki ze słabościami oraz mobilizował innych do pomocy bliźnim. Człowiek bowiem, bez Boga, bez oparcia wszystkich swoich czynów i planów na Bożej miłości, nigdy nie osiągnie pełni życia. Dlatego na zakończenie powróćmy jeszcze raz do dzisiejszego listu Episkopatu Polski. Niech jego końcowe wezwanie stanie się drogowskazem naszego życia: „Wzorem św. Pawła przyznajmy Jezusowi i Jego słowu pierwszeństwo w naszym życiu osobistym, wspólnotowym i społecznym oraz zaangażujmy się w dzieło głoszenia Ewangelii, abyśmy w godzinie naszej śmierci mogli wyznać za św. Pawłem: „W dobrych zawodach wystąpiłem, bieg ukończyłem, wiary ustrzegłem. Na ostatek odłożono dla mnie wieniec sprawiedliwości, który mi w owym dniu odda Pan".

Amen.