Homilia wygłoszona 24 września 2008 r. podczas Jesiennej Sesji Zespołu Apostolstwa Trzeźwości w Zakroczymiu Drukuj

Bp Tadeusz Bronakowski

Przewodniczący Zespołu Apostolstwa Trzeźwości

przy Konferencji Episkopatu Polski

Homilia wygłoszona 24 września 2008 r. podczas Jesiennej Sesji Zespołu Apostolstwa Trzeźwości  w Zakroczymiu

Czcigodni Bracia Kapłani i Ojcowie!

Umiłowani w Chrystusie Panu!

Ewangelia, której przed chwilą wysłuchaliśmy doskonale wpisuje się w cykl rozważań podejmowanych przez Kościół Polski w tym roku duszpasterskim, którego hasłem przewodnim są słowa: „Bądźcie uczniami Chrystusa!". Dzisiejsza Ewangelia przedstawia nam bowiem punkt zwrotny w życiu każdego ucznia Chrystusa. To szczególna łaska, że w dniu zakończenia naszej sesji, Duch Święty podsuwa nam do refleksji właśnie ten fragment Ewangelii. Rozważmy go więc ze szczególną uwagą.

Ewangelista Łukasz ukazuje nam moment, w którym  Chrystus posyła Apostołów, aby całemu światu głosili Królestwo Boże. Dotychczas uczniowie przyjmowali nauki Mistrza. Byli blisko Niego, towarzyszyli Mu w drodze, byli pierwszymi świadkami Jego nauczania i cudów. Chrystus dotychczas kształtował ich serca i umysły w tym celu, by byli w stanie przyjąć prawdę o Jego zbawczej misji. Apostołowie przeszli więc duchową drogę od bycia z Jezusem poprzez głębsze zrozumienie Dobrej Nowiny do posłania ich celem głoszenia Słowa Bożego.

Gdy  Chrystus uznał, że są gotowi, by  Dobrą Nowinę głosić, postanowił posłać ich do ludzi.  Dlatego, jak mówi Ewangelista: „dał im moc i władzę nad wszystkimi złymi duchami i władzę leczenia chorób. I wysłał ich, aby głosili królestwo Boże i uzdrawiali chorych." Widzimy zatem, że Chrystus chciał, aby uczniowie poszli Jego drogą i głosili Królestwo Boże chodząc od wsi do wsi, a więc docierali do ludzi tam, gdzie toczy się ich codzienne życie.

Powierzając Dwunastu tak ważną misję, Chrystus zleca im konkretne zadania i przedstawia  zasady, którym powinni być absolutnie posłuszni. Prześledźmy po kolei te Chrystusowe wskazówki.

Pierwsza z nich brzmi: „Nie bierzcie nic na drogę: ani laski, ani torby podróżnej, ani chleba, ani pieniędzy; nie miejcie też po dwie suknie!" W ten sposób Chrystus ukazuje swoim uczniom, że siła i skuteczność nauczania nie zależą od tego, co w ludzkiej logice wydaje się istotne lub wręcz niezbędne. Chrystus powierzając swoim apostołom moc głoszenia słowa i uzdrawiania, wyposażył ich we wszystko, co najbardziej potrzebne. Niczego więcej nie potrzebowali. O ich skuteczności decydowało jedynie to, czy będą potrafili współpracować z Bożą łaską. Inne przedmioty i ziemskie skarby mogłyby jedynie stać się ograniczeniem i przeszkodą. Mogłyby stać się kajdanami, które przykułyby ich do spraw doczesnych. Ich  zaś powołaniem było głoszenie Królestwa Bożego, a nie Królestwa z tego świata.

W tym pierwszym pouczeniu zawiera się również nauka o tym, że Apostoł powinien głosić Chrystusa, a nie samego siebie. Powinien się uwolnić od własnego egocentryzmu, stawiając w najważniejszym i centralnym miejscu swojego Mistrza. Jeżeli swoimi słowami i swoim świadectwem będzie głosił Chrystusa, jego nauczanie zawsze będzie aktualne, zawsze ważne i zawsze "nowe" dla wszystkich ludzi.

To pierwsze pouczenie Chrystusa odnosi się również do nas, którzy podejmujemy starania o wzrastanie cnoty trzeźwości w narodzie polskim. Współczesny świat wraz z rozwijającą się nauką, podaje nam bardzo wiele narzędzi, którymi możemy się w naszej działalności posługiwać. Chociaż wiele z nich jest bardzo wartościowych, to jednak zdarzają się takie, które dają obietnicę łatwych sukcesów osiąganych bez trudnej pracy. Trzeba więc, byśmy umieli odróżniać te dobre i przydatne środki od tych, które przynoszą jedynie iluzje.

Jako uczniowie Chrystusa musimy jednak pamiętać, że naszym podstawowym narzędziem jest niegasnąca nadzieja i wiara w to, że Bóg wspiera nas swoją łaską. Wszystko bowiem, co ziemskie, naznaczone jest niedoskonałością i znacznymi ograniczeniami. Jeżeli więc zbyt bardzo przywiążemy się do tego, co podsuwa nam nowoczesna nauka, jeżeli w zbyt dużym stopniu zaufamy jedynie ludzkim metodom i narzędziom pracy, to gdy one zawiodą, zostaniemy bezbronni i zawiedzeni. Jeżeli zaś na pierwszym miejscu będzie stała ufność w Bożą łaskę, to nigdy nie zostaniemy pozbawieni nadziei. W najtrudniejszych nawet momentach, w chwilach najboleśniejszych porażek, będziemy bowiem na nowo zwracać się do Boga, od którego wszystko zależy.

 

Umiłowani!

Druga rada Chrystusa dla uczniów brzmiała: „Gdy do jakiego domu wejdziecie, tam pozostańcie i stamtąd będziecie wychodzić." Chrystus posyła swoich uczniów do konkretnego miejsca. Pragnie, aby pracowali tam, gdzie toczy się codzienne życie. Chce, by Jego nauka dotarła do ludzi w sposób jak najbardziej naturalny. Chce, by tą nauką wypełnione były domy, w których wszyscy żyjemy.

Ten wymóg nie zmienił się przez tysiące lat. Również dzisiaj posługa uczniów Chrystusa realizuje się w codziennym życiu. Realizuje się poprzez głoszenie niezmiennej Dobrej Nowiny w taki sposób, by była ona jasna i zrozumiała w konkretnych warunkach egzystencjalnych współczesnego człowieka. To oczywiście skłania nas do poszukiwania prawdy o świecie, w którym żyjemy. Prowadzeni przez Ducha Świętego musimy nieustannie odczytywać znaki czasu, aby w zgodzie z nimi głosić wszystkim Chrystusa, który jest taki sam wczoraj, dziś i na wieki.

Chrystusowe wezwanie do nauczania „w domach" jest również adekwatne w kontekście działalności trzeźwościowej. Chociaż wspaniałe dzieła dokonują się w miejscach podobnych do Ośrodka Apostolstwa Trzeźwości, to jednak musimy mieć świadomość, że do wielu potrzebujących musimy dotrzeć bezpośrednio. Musimy tak, jak apostołowie, odnaleźć ich w domach, w szkołach, w pracy, w lokalnych społecznościach. Do ich naturalnego środowiska musimy wejść z wciąż aktualnym wezwaniem do trzeźwości. Takie nieustanne poszukiwanie człowieka, wychodzenie mu naprzeciw jest wpisane w istotę każdego ucznia Chrystusa.

Umiłowani w Chrystusie Panu!

Ewangelia, której wysłuchaliśmy, kończy się słowami: „Wyszli więc i chodzili po wsiach, głosząc Ewangelię i uzdrawiając wszędzie." Słowa Ewangelisty są nie tylko stwierdzeniem faktu. One dzisiaj stają się dla nas wszystkich naglącym wezwaniem do pójścia śladami pierwszych uczniów Chrystusa.

Kończymy naszą jesienną sesję Duszpasterstwa Trzeźwości. Powrócimy wkrótce do naszych domów, miejsc pracy i posługi. Niech towarzyszy nam przesłanie płynące z dzisiejszej Ewangelii. Chrystus każdego dnia na nowo posyła nas, byśmy idąc do ludzi, nieśli prawdę o Królestwie Bożym i uzdrawiali ich. Naszym szczególnym obowiązkiem jest głoszenie życia trzeźwego „w Chrystusie" a także uzdrawianie "poranionych" przez nadużywanie alkoholu.

Podejmujmy więc z odwagą tę misję. Aby być w niej skutecznymi, musimy nieustannie troszczyć się o bliskość z Chrystusem. Módlmy się więc nieustannie, aby więcej było w nas otwartości i bezwarunkowej ufności słowom Mistrza. Prośmy Go, by pomagał nam nieustannie trwać przy Nim, niezmiennie Go miłować i wciąż na nowo rozbudzać w swoim sercu zachwyt nad nauką, którą On nam daje. Niech ta nauka stanie się naszą jedyną drogą w życiu.

Na zakończenie naszej refleksji pragnę zacytować jakże wymowne słowa Sługi Bożego Ojca Świętego Jana Pawła II.

Czy wystarczająco wierzymy w nasze kapłaństwo

otrzymane od Chrystusa?

Czy mocno wierzymy,

że zostaliśmy przez Niego uświęceni i posłani?

Że On działa za pośrednictwem naszej posługi,

przynajmniej wtedy, kiedy pełnimy Jego dzieło?

Czy wystarczająco wierzymy,

że ziarno Słowa,

że świadectwo Jego miłości

niezawodnie przyniosą owoc?

Czy odkąd podjęliśmy dobrowolne zobowiązanie,

zgadzamy się Go naśladować,

kiedy Jego misterium

spotyka się z ludzkim niedowierzaniem,

kiedy Jego droga jest drogą Krzyża

i wyrzeczenia?

Taka bowiem jest - i zawsze była -

rola apostoła,

ucznia, kapłana.

Im bardziej świat ulega dechrystianizacji,

tym większą ma potrzebę

oglądać w osobie kapłanów

tę głęboką wiarę,

która jest niby nocna latarnia

lub skała, na którą się chroni.

Chrystus nie opuści tych, którzy,

przez Niego wybrani,

oddali Mu cale swoje życie.

Oto, w głównych zarysach,

źródło naszej nadziei.

Einsiedeln  (Szwajcaria), 15.06.1984

 

Sympozjum w Toruniu

Sympozjum: „Ku trzeźwości Narodu! - Narodowy Kongres Trzeźwości”

odbędzie się w dniu 8 marca 2017 r. w Wyższej Szkole Kultury Społecznej i Medialnej w Toruniu przy ul. Starotoruńskiej 3 (Hotel Akademicki)

 

9.00 – Msza św. w w Świątyni pw. Maryi Gwiazdy Nowej Ewangelizacji i św. Jana Pawła II. Modlitwa o dobre owoce Kongresu. 

10.00 –  Powitanie

10.10 – Słowo wprowadzające – Bp Tadeusz Bronakowski

10.20 -10.45 – Narodowy Program Trzeźwości –  p. prof. dr Krzysztof Wojcieszek

10.45– 11.10 – Ku trzeźwości Narodu. Odpowiedzialność rodziny, Kościoła. - ks.dr Marek Dziewiecki

11.10 – 1130 – Ku trzeźwości Narodu.  Odpowiedzialność  państwa i samorządu. – Z–ca Dyrektora Państwowej Agencji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych, Katarzyna Łukowska

Czytaj więcej...

Kongres

Logotyp_OK

Cel Kongresu

Ograniczenie spożycia alkoholu – promocja trzeźwości i abstynencji.

Dlaczego Kongres jest potrzebny?

Ponad trzy miliony Polaków pije alkohol ryzykownie i szkodliwie. Jako społeczeństwo spożywamy go coraz więcej, co stanowi zagrożenie dla bytu narodowego.

Troska o trzeźwość własną, a także o trzeźwość swoich bliskich i wszystkich rodaków, to podstawowy przejaw miłości bliźniego. Jest to także potwierdzenie poważnego traktowania wyznawanej przez siebie wiary w Boga, który nas kocha i pragnie, byśmy żyli w wolności dzieci Bożych. Oznacza ona wolność od grzechów i uzależnień, które w radykalny sposób niszczą zdolność do czynienia dobra. Trzeźwość jest nieodzownym warunkiem stawania się dojrzałym chrześcijaninem, który żyje w prawdzie i miłości.

Polska pilnie potrzebuje odnowy moralnej, mobilizacji do autentycznej troski o trzeźwość wszystkich rodaków. Konieczna jest więc gorliwa modlitwa całego Narodu w intencji otrzeźwienia, a także przemiana świadomości społecznej, zmiana postaw rządzących i samorządowców. Potrzebne są zmiany w prawie dotyczące ograniczenia liczby punktów sprzedaży alkoholu, całkowitego zakazu jego promocji i reklamy, ograniczenia ekonomicznej dostępności. Kongres ma stać się impulsem do tych koniecznych dla rozwoju Narodu działań.

Czytaj więcej...

 

oklad_Vademecum2017_small

Vademecum Apostoła Trzeźwości

Ze wstępu:

Przekazując w ręce Czytelników kolejną edycję Vademecum, uprzejmie proszę i zachęcam do włączenia się w tę inicjatywę oraz życzliwe wsparcie działań kongresowych. Niech nas mobilizują słowa papieża Franciszka: „...nie przyszliśmy na świat, aby „wegetować", aby wygodnie spędzić życie, żeby uczynić z życia kanapę, która nas uśpi; przeciwnie, przyszliśmy z innego powodu, aby zostawić ślad".

Proszę wszystkich, aby w tym dziele pozostawiania po sobie wartościowego śladu życia, było także miejsce na troskę o trzeźwość naszych sióstr i braci, trzeźwość całej naszej Ojczyzny.